napisał/a: grzes27 2009-02-05 12:43 Witam rok temu poznałem fajną dziewczynę przez interenet ze swojego do tej pory zawsze na gg poniewaz ona nie była gotowa zeby sie jeszcze spotkac w realu i pare dni temu podczas rozmowy na gg miałem głupi chumor i poprostu sobie zazrtowałem w rozmowie z nią ona powiedziała-słucham a ja napisałem tak dla zartów "nie mów słucham bo cie wyrucham"i wiecie ze ona sie o to obraziła napisałą mi zebym wiecej do niej nie pisał nawet zablokowała mnie na ją mam przeprosic,co zrobic zeby mi wybaczyła ten mój głupi zarcik ona sie za bardzo nie zna na zartach i jeszcze ktos ja skrzywdził wiec teraz rozumiem dlaczego tak sie zachowała ale jak to teraz naprawic:(poradzcie prosze:(bardzo tego załuje napisał/a: Misia7 2009-02-05 12:58 Moim zdaniem to co powiedziałeś rzeczywiście nie było na miejscu. Trochę obcesowe. Pewnie nie zastanowiłeś się nad sensem swoich słów. Nie wiem czy uda ci się coś jeszcze z tym zrobić. Skoro ona tak ostro zareagowała. Możesz spórbować napisać jej wiadomośc, że przepraszasz, że nie wiesz co cię napadło, żeby coś takiego powiedzieć. Może poskutkuje choć wątpie. Wiesz, kobieta potrzebuje delikatności, subtelności i szacunku. A ty walnąłeś jej głupim tekstem między oczy. Nie wiem jakie będą zdania innych ale ja uważam, że to nie było ok. napisał/a: ~gość 2009-02-05 12:58 Nie dziwie się, że się obraziła!! Nikt nie lubi chamów, a Ty właśnie zachowałeś się jak cham. Świadczy to o Twojej niskiej kulturze osobistej... Ale nie o tym jest temat, wiec już nie będę pisać co o Tobie myśle (chociaż chciałabym!) Mozesz ją prosić o wybaczenie, wysłąć kwiaty, nie wiem co tam jeszcze. Ale jak jest mądra (a jeśli przestała się do Ciebie odzywać to prawdopodobnie jest) to będzie Cię miała gdzieś. Gratuluję poczucia humoru. napisał/a: Misia7 2009-02-05 13:06 Natalina1989 napisal(a):Nikt nie lubi chamów, a Ty właśnie zachowałeś się jak cham. Zgadzam się napisał/a: grzes27 2009-02-05 13:34 wiem ze głupio zrobiłem(zle mi z tym teraz [ Dodano: 2009-02-05, 15:26 ] doradzcie prosze co zrobic:( napisał/a: sorrow 2009-02-05 19:12 grzes27 napisal(a):co zrobic zeby mi wybaczyła ten mój głupi zarcik ona sie za bardzo nie zna na zartach i jeszcze ktos ja skrzywdził wiec teraz rozumiem dlaczego tak sie zachowała Ty ciągle nie rozumiesz tego co się stało. To nie jest kwestia jej poczucia humory, ani tego że ją ktoś skrzywdził w przeszłości. Problem występuje w tobie i tylko tobie. Nie wiem czy to jest ta sama dziewczyna, która cię całkiem niedawno rzuciła. Bo z tą niby rozmawiasz już od roku, a dziewczyna (może inna) rzuciła cię pół roku temu. Jeśli to ta sama, to pewnie wiesz gdzie mieszka... wybierz się z kwiatami i błagaj o wybaczenie. napisał/a: Róża_ 2009-02-10 22:28 Ja tez bym zablokowala. Faceci czasem chyba naprawde nie zdaja sobie sprawy jak sie moze poczuc kobieta po takim tekscie. Bo to wrecz ponizajace bylo.

Mamy już 100 post!!! :D Jestem szczęśliwa. Miałam coś dodać swojego, ale przez przypadek wyrzuciłam. Łapcie imagina z Niallem. :) Miłego czytania. - Jeśli chcesz dostać dedykacje z imaginem, napisz w komentarzu z kim. Dla anonimów: jeśli chcesz dopisz jeszcze swój jakiś podpis :) -------------------------------------------------- Wieczór. Zachmurzone niebo, mroźny wiatr, krople deszczu spadające na twoją zapłakaną twarz. Biegłaś przez miasto głośno szlochając. Nie wiedziałaś gdzie... Byle jak najdalej od ludzi. "Oni mnie nie chcą, oni mnie nie chcą!"-powtarzałaś w myślach. Nie wiedziałaś, gdzie się schronić, dokąd pójść. Nie miałaś żadnych znajomych, a twoja rodzina uznała cię za zbędny bagaż... Zostałaś sama. Sama jak palec... Wszędzie było ciemno i zimno, nie miałaś pojęcia, co dalej. Byłaś ubrana jedynie w czarny rozpięty płaszcz, biały szeroki sweterek, krótkie niebieskie szorty i trampki. Miałaś upięte wysoko włosy, a mokre ich kosmyki opadały ci na czoło. Cała się trzęsłaś. Biegłaś jakąś ciemną, pustą ulicą. Co jakieś pięć metrów stały latarnie, lecz nie dawały one wiele światła. Poza tym łzy sprawiały, że nic nie widziałaś... Nagle mocno w coś uderzyłaś. Nie do końca wiedziałaś, w co. Chciałaś to ominąć i biec dalej, ale to coś, a raczej ten ktoś mocno cię złapał i przytulił do siebie: -Cicho... Nie płacz... Już się przyjemny męski głos. Nie miałaś pojęcia kto to. Przecież nikogo tu nie znałaś. Ale było ci tak dobrze. Brakowało ci tej czułości, jaką on cię otoczył. Poczułaś słodki swąd jego perfum. Boski zapach... Wtuliłaś mokrą twarz we wgłębienie w jego szyi. Chwilę tak staliście. Chłopak odsuną się od ciebie powoli, ujął twoją twarz w dłonie i powiedział: -Chodź, zabiorę cię stąd. Swoim kciukiem wytarł ci łzy spływające po policzkach i obejmując cię ramieniem ruszyliście w stronę czarnego samochodu stojącego za rogiem najbliższego budynku. Chłopak niczym prawdziwy dżentelmen otworzył ci drzwi, a ty posłusznie weszłaś do środka. Poczułaś, jak ciepło przyjemnie wpływa na twoje skostniałe dłonie i stopy. Nieznajomy usiadł za kierownicą; miał na głowie kaptur, a na nosie okulary przeciwsłoneczne. "Po co komuś okulary przeciwsłoneczne w taką pogodę?"-zdziwiłaś się. Nagle chłopak złapał cię za dłoń: -Jezu, jesteś taka lodowata... Huh, przypomniała mi się scena ze "Zmierzchu", tylko że tym razem ty jesteś moim cicho. W odpowiedzi uśmiechnęłaś się pod nosem. Nie miałaś nastroju do żartów. Obcy zaczął rozmowę: -Wiesz, jeszcze nawet się sobie nie przedstawiliśmy... -Emm... Miło mi. Jestem ( -Wzajemnie. Jestem..-zdjął kaptur i Jestem Niall. Z One Direction. Zamarłaś. Niall? Horan?! Na kilka chwil zapomniałaś o oddychaniu. Wszystko, co dosłownie sekundę temu było dla ciebie przytłaczające, ulotniło się gdzieś wraz z tlenem. Ujrzałaś przed sobą prawdziwego anioła, twój ideał! Patrzyłaś na niego z wytrzeszczonymi oczami. On uśmiechnął się szeroko i zapytał: -Fanka, prawda? Ty tylko pokiwałaś głową. Nie mogłaś wydobyć z siebie ani słowa. -To nie wiem... Chcesz zdjęcie, autograf, płytę... popiszczeć?-mówiąc to ostatnie, odsunął się od ciebie na bezpieczną odległość. -Nie...-całe ciśnienie z ciebie Ja chciałabym ci podziękować... Naprawdę, dziękuję. Z całego serca... -Emm... Ale ja jeszcze nic nie uniósł brew. -Uwierz, zrobiłeś... -Nie bardzo rozumiem. -Może to dlatego, że uwielbiam wasz zespół, nie wiem. Ale wy... Ty i chłopaki... Wy jesteście moim jedynym źródłem szczęścia... Samo to, że wpadliśmy na siebie... Boże, jestem w takiej beznadziejnej sytuacji i nagle pojawiasz się ty. Przez te kilka minut byłeś moim największym szczęściem... Rozumiesz? Ale czas już wracać do tej chorej rzeczywistości... Będę się zbierać... -Zostań!-chwycił cię mocno za że nie chcesz żadnych gadżetów, podpisów i tym podobne?!-zmarszczył brwi. -Nie, niczego od ciebie nie się do niego. -Dokąd biegłaś? Podwiozę cię tam... Proszę, chociaż to... To co powiedziałaś... Jej, to było piękne! Muszę zrobić coś dla ciebie... -... Biegłam... Biegłam przed siebie. Po prostu, bez celu... -Po prostu?-uniósł brew i na jego twarzy pojawił się te łzy, które sam wycierałem? One też były tak po prostu?-całe jego ciało obróciło się w twoją nie wstydź się. Opowiedz mi o wszystkim. To zostanie między nami... To gdzie cię zawieść?-wyprostował się na miejscu i przekręcił kluczyk w stacyjce. Do twoich oczu napłynęły łzy. Niall od razu to zauważył i przytulił cię mocno. -Hej, co się stało? -Niall, ja nie mam dokąd załkałaś w jego ramię. -Co?-chwycił cię za ramiona i niepewnie odsunął cię od to nie masz dokąd pójść? -Moja matka... Ona kazała mi się wyprowadzić... -Żartujesz, prawda? A znajomi? Nie masz nikogo? -Nie... Przeprowadziliśmy się tu niedawno. Nie wiem, nie wiem co ze sobą zrobić... -Spokojnie, wszystko będzie dobrze. Pomogę źrenice automatycznie się Jakie ty masz piękne oczy... że twoją twarz oblał rumieniec, dlatego szybko spuściłaś spokój, poradzę sobie.. Nie chcę się narzucać. -O czym ty w ogóle mówisz? Jak chcesz sobie poradzić? -Jakoś to będzie.. -Myślisz, że zostawię cię samą? Na ulicy?! -Niall, przestań... Przez ciebie czuje się jak jakiś wyrzutek... Ech, którym jestem... Zabawne, prawda? Boże, kogo ja w ogóle próbuję oszukać? -( to ty przestań. Nie mów tak o sobie... Jedziesz ze mną, rozumiesz? Nie ma mowy, żebym nie zareagował! -Gdzie mam z tobą jechać? -Muszę ci coś pokazać. Jechaliście tak w ciszy. Nie wiedziałaś, o czym z nim rozmawiać, myślami byłaś gdzieś indziej... A przynajmniej starałaś się. Obecność obiektu twoich westchnień nieco cię dekoncentrowała... Jego ciepła dłoń cały czas trzymała twoją. Nawet jak zmieniał bieg, to robił to twoją ręką. Zatrzymaliście się pod London Eye. Chciałaś wysiąść z samochodu sama, ale Niall ci na to nie pozwolił. Otworzył ci drzwi i złapał cię za rękę po czym pociągnął w stronę wielkiego koła. Oczywiście kłóciłaś się z nim chwilę, bo on chciał zapłacić za ciebie. I tak postawił na swoim. W kapsule byliście sami. Najpierw było słychać tylko ciche uderzanie kropel deszczu o ścianki, a później zaczęliście rozmawiać. Siedzieliście na podłodze i oglądaliście miasto w deszczu. Kiedy byliście już na szczycie, Nialler wstał i pomógł ci się podnieść poprzez chwycenie cię za dłonie: -Tak właściwie, to po co tu jesteśmy?-zapytałaś przerywając ciszę panującą już dłuższy czas. -Kiedyś nie wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia... Lecz pewnego razu poprzysiągłem sobie, że jeśli mnie takowa spotka, to swojej wybrance wyznam to ci głęboko w oczy, a twoje serce prawie wyrwało się z klatki zakochałem się w tobie. Jestem tego pewien jak nigdy przedtem. Zakochałem się, słyszysz? Wszyscy słyszycie?! Zakochałem!! Zakochałem się w ( obracając się dookoła własnej osi , jakby chciał, żeby cały Londyn o tym usłyszał! Chwyciłaś jego ramiona tak, aby stanął przed twoją sylwetką. Musiało wyglądać to przekomicznie; taka drobna, niska dziewczyna jak ty próbuje uspokoić... Albo skupić na sobie uwagę wysokiego, dobrze zbudowanego Nialla. Patrzyłaś na niego z lekkim zaskoczeniem. Blondyn uśmiechnął się ciepło, pewnie otulił całą twoją talię swoimi długimi rękami i patrząc na ciebie tymi intensywnie niebieskimi oczami, wyszeptał: -Zakochałem się w tobie, ( Kąciki twoich ust powoli uniosły się w górę. Chyba dopiero wtedy zaczęły docierać do ciebie jego słowa. Chciałaś podnieść się na palcach, żeby w końcu poczuć smak jego idealnych, malinowych warg, które co jakiś czas tak kusząco przygryzał. Lecz kiedy tylko twoje pięty oderwały się od ziemi poczułaś, że w ogóle nie czujesz gruntu pod stopami. To Niall... Szybko oplotłaś nogami jego biodra i oboje zaśmialiście się cicho. Przełożyłaś ręce, które wcześniej kurczowo ściskały materiał jego czarnej, skórzanej kurtki, przez jego ramiona i splotłaś swoje palce na jego karku: -Nawet nie wyobrażasz sobie, jak pięknie wyglądasz, kiedy się uśmiechasz. Błagam, rób to częściej...-poczułaś jego ciepły, miętowy oddech, który momentalnie owiał całą twoją twarz i zawładnął twoim umysłem. Odruchowo spełniłaś jego życzenie, po czym przysunęłaś jego twarz bliżej i delikatnie musnęłaś jego usta. Spotkało się to z cichym mruknięciem Irlandczyka. Spojrzałaś w jego oczy i zauważyłaś, że jeden krótki pocałunek sprawiał mu niedosyt. Ponownie obdarowałaś go czułym uśmiechem i po raz kolejny wpiłaś się w jego różowe wargi. Zrobiłaś to jednak tak intensywnie, że chłopak stracił panowanie nad swoim ciałem, zachwiał się na nogach i oboje wylądowaliście na podłodze! -W takich warunkach mogę się wypierniczać codziennie..-zaśmiał się, a ty od razu mu zawtórowałaś. VIA - CZYTASZ = KOMENTUJESZ

XV Niedziela zwykła I CZYTANIE: Iz 55,10-11. II CZYTANIE: Rz 8,18-23. EWANGELIA: Mt 13,1-23. Tego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha! Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: Dlaczego w przypowieściach mówisz do nich? On im odpowiedział: Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i nadmiar mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą również to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy! Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na miejsce skaliste oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia, lecz jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane w końcu na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny. W minionym tygodniu miałem okazję odwiedzić jedną z najbiedniejszych parafii w Polsce. Wioska na Pomorzu Zachodnim, gdzie kończy się szosa, ale też skończył się czas. Tu nawet psy miały smutne oczy. Prawie połowa mieszkańców do niedawna żyła z zasiłków. Reszta z rent, emerytur albo z tego, co krewni przysyłali z saksów. Na głos tych ludzi głuche pozostawało państwo, społeczeństwo i organizacje pozarządowe. Ich nieme wołanie, pełne bólu i cierpienia, wciąż jeszcze można usłyszeć, gdy patrzy się na zrujnowane budynki mieszkalne i gospodarcze – relikty pegeeru. Przywołuję tę historię w kontekście dzisiejszej liturgii słowa. Bóg w pierwszym czytaniu mówi: „Tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa” (por. Iz 55, 10-11). Możemy zapytać, jakie słowo dzisiaj wychodzi z ust Boga? Co i kto jest Jego głosem w czasach, w których żyjemy? Papież Franciszek wciąż powtarza, że dzisiaj głosem Boga jest głos pokrzywdzonych, ubogich, prześladowanych, zalęknionych, upokorzonych, uchodźców. To głos nie tylko człowieka, ale całego stworzenia – wszystkiego co żyje; głos całego świata, który jęczy i wzdycha. Słyszycie głos Boga? Słyszycie Jego wołanie? By usłyszeć głos Boga, którego źródłem często jest cierpienie tak wielu naszych sióstr i braci, trzeba najpierw doświadczyć przemieniającej mocy Słowa Bożego, które słyszymy i rozważamy w czasie liturgii. Benedykt XVI powiedział kiedyś, że Słowo Boga nas nie tylko „informuje”, ale również „formuje” – przekształca, nawraca, zmienia, stwarza, wskrzesza. Dla wielu, niestety, czytania mszalne i psalmy to czas na robienie porządku w torebce, albo poszukiwanie pieniążka, który za chwilę zostanie wrzucony na tacę. Z trudnością przychodzi nam słuchanie Słowa, a jeszcze trudniej nam uwierzyć w to, co mówi do nas Bóg. „A On nakazuje ruszającym w drogę apostołom nie brać pieniędzy i nie martwić się o utrzymanie. Bez przesady – mówimy – jak wyobrazić sobie dziś kurię biskupią (urząd biskupa – następcy apostoła) bez rachunków bankowych. Przecież trzeba płacić pensje, utrzymać nieruchomości, inwestować. Bóg każe nam miłować nieprzyjaciół. A co z troską o przyjaciół – odpowiadamy dodając, że dzisiaj to przecież nierealne. Bóg mówi: „Wszyscy braćmi jesteście”. Owszem – odpowiadamy Bogu – tak będzie w niebie, ale na razie bądźmy realistami. Najważniejszy jest naród, wszak bliższa ciału koszula. Bóg przypomina: „Byłem głodny, a nakarmiliście Mnie”. Natychmiast ripostujemy: pomoc ubogim niczego nie rozwiąże; tu potrzebne są rozwiązania systemowe. „Byłem przybyszem, a przyjęliście mnie” – dodaje Bóg. Oczywiście – odpowiadamy – pod warunkiem, że nie byłeś Syryjczykiem…” (por. Sz. Hołownia, Stan nieposiadania). Dlaczego tak się dzieje? „Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawrócili się” (Mt 13,15). Wierzyć po chrześcijańsku znaczy usłyszeć Słowo, które Bóg do mnie kieruje i zaufać, że jest ono (każde!) możliwe – tzn. może się we mnie i w moim życiu wypełnić. Dopiero wówczas, gdy uwierzymy Słowu Boga, które słyszymy w czasie liturgii, będziemy w stanie usłyszeć Jego głos, który wypływa dzisiaj z serc naszych cierpiących sióstr i braci. Usłyszeć i na niego odpowiedzieć. Ty i ja także jesteśmy głosem Boga. Kiedy ogarnia nas wielki smutek, a serce krzyczy i jest nieutulone w swym żalu, Bóg nie tylko słyszy, ale sam staje się naszym pełnym boleści głosem czy nawet krzykiem. Zastanawiasz się, dlaczego tego głosu nie słyszą ci, którzy są najbliżej i mogliby pomóc? Odpowiedź znajdziesz, gdy zrozumiesz, dlaczego ty nie słyszysz, gdy wołają inni. A głos mieszkańców Korytowa, bo o tej parafii wspomniałem na początku naszych rozważań, został w końcu usłyszany. Dzisiaj powstaje tam Centrum Integracji Społecznej, ludzie pracują w spółdzielni, wytwarzają świetne ekologiczne warzywa i owoce, hodują ryby, a ich wędliny i sery cieszą się ogromnym uznaniem. Wszystko sprzedają w trzech sklepach w Szczecinie. Wszystko dlatego, że ich wołanie usłyszał Kościół. Bo kto jak nie Kościół powinien słuchać głosu Boga? Nie zapominajmy jednak, że to my jesteśmy Kościołem. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź 1 2009-05-16 12:16:05 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Temat: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Dobrze wie, co chcę powiedzieć, kiedy nie zdążę jeszcze dokończyć zdania. Często nie ma w tym racji, bo ja mówiłam o czym innym. Kiedy powiem: nie słuchasz mnie, daj mi dokończyć odpowiada: Ale przecież słucham. Czy można w jakiś sposób wpłynąć na takie osoby? Czy możliwa jest normalna rozmowa bez przerywania i bez denerwowania się? 2 Odpowiedź przez oazuu 2009-05-16 12:31:17 oazuu 100% Netkobieta Nieaktywny Zarejestrowany: 2008-10-06 Posty: 2,124 Wiek: 18 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? myslę, że rozmowa z osobą, która nas nie słucha nie ma zwrócić uwagę raz, drugi, może nawet i kolejny. ale przecież nie można kogoś w nieskończoność prosić, żeby zaczął zwracać uwagę na to co Ci się nie dziwię, że się powinnaś ostro powiedzieć tej osobie, że nie znosisz, kiedy ona Cię nie słucha ?a jak to nie pomoże to po prostu sobie daruj. jeśli chcesz wiedzieć coś o mnie, to coś Ci dla mnie to huśtawka, która stoi w chcę Cię z każdą wadą. Nic nie narkotyku, mój tlenie. < 3 3 Odpowiedź przez Sarenka 2009-05-16 12:36:21 Sarenka Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zawód: Asystent os niepełnosprawnej Zarejestrowany: 2009-05-03 Posty: 609 Wiek: 22 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Łatwo jest mnie wyprowadzić z równowagi a to jest jeden z najlepszych sposobów. Jeżeli ktoś oczekuje ode mnie abym go wysłuchała to ja żądam tego samego. Nie cierpię takich sytuacji.... Ja wówczas posługuję sie zasadą "Jak Kuba Bogu tak Bóg Kubie" i w najbliższej nadażającej się okazji również kolokwialnie pisząc olewam... Never, never give up 4 Odpowiedź przez oliwka 2009-05-16 12:38:19 oliwka 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: w tej chwili mama :) Zarejestrowany: 2009-03-01 Posty: 1,385 Wiek: 30+ Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Ja też się wkurzam jeżeli ktoś wchodzi mi w słowo i nie wysłuchuje mnie do odpuszczam sobie takie osoby i nie produkuję się tylko przytakuję ,ponieważ nie ma sensu taka rozmowa jeżeli nie możemy powiedzieć tego,co chcemy danej chyba takich osób nie idzie powiedzieć tej osobie spokojnie,że bardzo Cię denerwuje,że Ci przerywa i nie lubisz jak nie poskutkuje to będziesz musiała uzbroić się w cierpliwość do takiej osoby. "Człowiek jest wielki nie przez to,co posiada,lecz przez to,kim jest;nie przez to,co ma,lecz przez to,czym się dzieli z innymi." 5 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-16 14:23:35 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?Chyba rzeczywiście najlepiej próbować zachować cierpliwość. Zwracanie uwagi nie pomaga, a nie mogę z nią nie rozmawiać, bo to moja mama. 6 Odpowiedź przez matrika 2009-05-16 14:46:16 matrika Do zakochania jeden krok Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-05-14 Posty: 42 Wiek: 21 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Bożenko kochana! jak ja cię doskonale rozumiem!moi rodzice też mieli podobną rozrywkę. kiedy widziałam że mnie nie słuchają jak coś mówiłam - rzucałam jakimś tekstem - np. "mamo, tato, jestem w ciąży" i wychodziłam z pokoju. ogólnie dobrym sposobem jest odbicie takiego zachowania. czyli robić, zachowywać się, przyjąć taką samą pozę jak osoba która cię nie słucha. działa. może i sposoby są niezbyt miłe ale skutkują. bo kogoś obcego można olać i żyć dalej ale z mamą kontakt mieć będziesz.... więc i komunikacja na jakimkolwiek poziomie by się przydała chcesz zobaczyć świat cały...?zamknij oczy.... patrz... 7 Odpowiedź przez ViolkQ 2009-05-16 14:48:48 ViolkQ Zbanowany Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-02-21 Posty: 171 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Mnie jak ktoś nie słucha,to przestaje patrzy potem na mnie ta osoba,ale cóż,dochodzi do niej że się nie wchodzi w jeśli jest taka zapatrzona w siebie to już raczej nikt jej nie przemówi do rozumu,chyba,że robiąc to samo co ona,przerywać lub nie wkońcu się zastanowi. Daj każdemu dniu szanse stania się najpięknieszym w całym twoim życiu. 8 Odpowiedź przez kasiulka188 2009-05-16 16:40:56 kasiulka188 Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zawód: wyuczony-TECHNIK EKONOMISTA Zarejestrowany: 2009-02-14 Posty: 513 Wiek: 23 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? Nie da się rozmawiać z osoba która nie słucha i która zawsze wie lepiej wszytko. Wiem bo sama tak mam z mamą. Jak rozmowa jest nie po jej myśli to albo się obraża na wszytkich i wychodzi wielce wściekła i obrażona albo zaczyna awanure i swoje krzyki nie zważając na to co ktoś jej mówi. A najśmieszniejsze jest to że później zrzuca winę na wszytkich tylko nie na siebie. Jak z kimś rozmawia i ma inne zdanie to ze zdaniem tej drugiej osoby się nie lliczy i ciągle przerywa krzykami i wyrzutami...ehhh szkoda gadać... Super jest niekiedy a niekiedy to wcale...--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Wczoraj to już historia, jutro to tajemnica, a dzisiaj to dar losu! 9 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-16 16:52:30 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?ViolkQ, to nie chodzi o to, żeby robić to samo, bo w ten sposób się wcale nie porozumiemy. Może jest to jakiś sposób, żeby ktoś się zastanowił nad tym co robi, ale wydaje mi się, że to działa na krótko. kasiulka188, moja mama nie krzyczy, ale też nie lubi jak jej się zwraca uwagę, ale też znam takie osoby, które podobnie jak twoja mama się awanturują. Z nimi rzeczywiście się nie da nic zrobić, bo krzykiem doprowadzają do tego, że już się człowiekowi nie chce rozmawiać. 10 Odpowiedź przez kasiulka188 2009-05-16 17:02:11 kasiulka188 Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zawód: wyuczony-TECHNIK EKONOMISTA Zarejestrowany: 2009-02-14 Posty: 513 Wiek: 23 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? no właśnie...i tylko sobie przez to ja psuje nerwy więc po co wogóle się zagłębiać w taką rozmowę. A ja myślę że tacy ludzie tak już mają i niogdy się nie zmienią. Nie da się komuś wytłumaczyć czegoś tak żeby sie zastanowił i zrozumiał jeśli ten ktoś ma zakute w głowie że tylko on ma racje i że tylko on wie jak jest. Taka osoba uczestnicząc w rozmowie mimo wolnie słucha co się do niej mówi ale tego nie słyszy:) taka przekorność ludzi...więc jak taka osoba ma zrozumieć swoje błędy skoro nie chce ich przyjąć do wiadomości. Super jest niekiedy a niekiedy to wcale...--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Wczoraj to już historia, jutro to tajemnica, a dzisiaj to dar losu! 11 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-16 17:53:03 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?Niestety jest dużo takich osób. Ale jeśli chodzi o rodzinę, to jest najtrudniej sobie poradzić. 12 Odpowiedź przez elviska18 2009-05-16 20:33:14 Ostatnio edytowany przez elviska18 (2009-12-21 17:44:17) elviska18 Zbanowany Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-04-22 Posty: 792 Wiek: 20 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? ... Odrzucać i wciąż po nowe. 13 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-16 21:56:13 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?elviska18, ta druga sytuacja, bo fizycznie słyszy, ale właśnie nie dociera do niej co mówię, bo kiedy ja zacznę mówić, to ona juz za moment mi przerwie. Tu nie chodzi o ignorowanie. 14 Odpowiedź przez elviska18 2009-05-22 10:50:21 Ostatnio edytowany przez elviska18 (2009-12-21 17:50:21) elviska18 Zbanowany Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-04-22 Posty: 792 Wiek: 20 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? ... Odrzucać i wciąż po nowe. 15 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-22 13:26:14 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?Zwracanie uwagi nie pomaga. Ale dziękuję za rady 16 Odpowiedź przez impresja 2009-05-23 02:00:11 impresja 100% Netkobieta Nieaktywny Zarejestrowany: 2008-12-04 Posty: 3,061 Wiek: ur. kwiecień '85 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? A ja wam powiem, że da się zmienić taką osobę. Sama kiedyś taka byłam, nie zdawałam sobie do końca z tego sprawy. Mój R mnie nauczył- powiedział, że nie może być z taką kobietą- mimo że mnie kocha... Dotarło to do mnie w końcu po którejś naszej kłótni i kosztowało mnie baaaaaaaaaaaaaardzo dużo pracy nad sobą... Baaaardzo. Ale już jest inaczej. 'Każdą sekundę mojego życia nazywam Twoim imieniem, bez Ciebie moja dziecino świat dla mnie nie istnieje.' 17 Odpowiedź przez Bożena 2009-05-23 10:22:58 Bożena 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: Zarejestrowany: 2008-05-27 Posty: 1,559 Wiek: 25 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha?Impresja, Ty się zmieniłaś, bo zrozumiałaś. A gdy ktoś nie potrafi zrozumieć, to wydaje mi się, że taki już pozostanie. 18 Odpowiedź przez impresja 2009-05-23 12:07:58 Ostatnio edytowany przez impresja (2009-05-23 12:08:16) impresja 100% Netkobieta Nieaktywny Zarejestrowany: 2008-12-04 Posty: 3,061 Wiek: ur. kwiecień '85 Odp: Jak rozmawiać z kimś, kto nie słucha? No masz rację Bożeno- ciężko jest zauważyć swoje błędy niestety... ale może warto ciągle i ciągle próbować je pokazać, bo myślę że ta osoba też się z tym męczy (niepotrzebne nerwy itp.) No nie wiem- dla mnie jest teraz dużo łatwiej żyć...A jeśli ten ktoś nie chce zrozumieć to ... ehhh ... wtedy chyba jednak nie ma rady:/ 'Każdą sekundę mojego życia nazywam Twoim imieniem, bez Ciebie moja dziecino świat dla mnie nie istnieje.' Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Dlaczego dzieci nie słuchają? To pełne emocji pytanie zadaje sobie wielu rodziców. Każdemu dziecku zdarza się nie słuchać, nie uważać, biernym oporem lub wprost odmawiać wykonania polecenia, najczęściej takiego „nie po myśli” dziecka. A czy my, rodzice możemy byc przyczyną takiego stanu rzeczy? Pierwszą przyczyną, i to taką, którą trzeba koniecznie wykluczyć, są rzeczywiste kłopoty ze słuchem. Jeśli dziecko odwraca głowę zawsze jednym uchem w stronę, skąd dobiega dźwięk, mówi zbyt głośno, nastawia telewizor na maksymalną głośność i wydaje się nie reagować na otaczające go dźwięki, koniecznie należy udać się do lekarza. Jeśli potwierdzi on, że dziecko słyszy, ale mimo to nie reaguje na słowa opiekunów, wówczas przyczyn może być kilka. Często dzieci nie słuchają, bo: 1. Dzieci chcą być niezależne. Nawet małe dziecko próbuje już stanowić samo o sobie i decydować o tym, co dla niego ważne: o tym co zje, kiedy zje, czy coś zrobi, czy nie i w co się ubierze. Ten rodzaj nieposłuszeństwa szczególnie mocno pojawia się u dzieci, którym rodzice nie pozwalają na samodzielność i stale czegoś zabraniają. Im więcej zakazów, tym silniej dziecko musi walczyć. Jedną z takich form walki jest „głuchnięcie” na to, co mówią rodzice. Nieposłuszeństwo na tym tle powinno za każdym razem dać rodzicom do zrozumienia, że dziecko stało się bardziej samodzielne niż do tej pory i że czas już, aby odsunąć się trochę na bok i dać maluchowi więcej przestrzeni. 2. Sprawdzają granice. Jeżeli dziecko nie zna zasad i nie wie, gdzie rodzic ustanowił granice tego, co wolno, to będzie sprawdzało, czy te granice są (bo pewnie jakieś jednak są) i gdzie przebiegają. Tak, jak sprawdza fizyczne możliwości swoje i otoczenia (Czy dam radę tam wejść? Czy to się tłucze? Czy to wydaje dźwięk?), tak samo testuje możliwości „psychiczne”: czy na pewno muszę to zrobić? A co się stanie, gdy udam, że nie słyszę? Czy mama ustąpi, jeśli ją zignoruję? Jakie będą tego konsekwencje? 3. Szukają sposobu, żebyśmy je zauważyli Jeśli dziecko czuje, że rodzice poświęcają mu za mało uwagi, będzie się jej domagać, choćby złym zachowaniem. Odkładasz na „później” rozmowę, zabawę, poczytanie, a dzieckiem „zajmuje się” telewizor czy komputer? Za to reagujesz natychmiast, kiedy dziecko, "zrobi coś złego". W efekcie nieustannie strofujesz dziecko, upominasz je, zapominając przy tym, że pochwały i zainteresowanie się przynoszą znacznie lepsze efekty wychowawcze. Dziecko potrzebuje, aby rodzice skupiali swą uwagę na nim, a nieposłuszeństwo sprawia, że ją otrzymują. 4. Nie rozumieją polecenia Opiekunom zdarza się formułować polecenia w sposób zbyt ogólny lub zupełnie niezrozumiały. Polecenie „posprzątaj pokój” jest dobre dla nastolatka, ale przedszkolakowi trzeba powiedzieć, co konkretnie ma zrobić: włóż klocki do pudełka, odłóż książki na półkę itp. Warto stosować zasadę „jedno polecenie naraz”. I nie może być to polecenie złożone. Ogólnikowe „bądź grzeczny” też nie jest dla dziecka oczywiste. Zwracając się do dzieci należy dbać nie tylko o to, żeby być zrozumianym, ale też nie podsuwać „dziwnych” pomysłów, np. przestroga: „tylko nie wsadź tej fasolki do ucha!” może być wspaniałą zachętą do tego, aby dokładnie to zrobić. Podobnie ma się rzecz z poleceniami zaczynającymi się od „nie”: zamiast „nie biegnij tam” (dziecko może nie dosłyszeć początkowego „nie”, na które wołając nie kładzie się zbyt silnego nacisku), lepiej użyć „stój” lub „stop”, które są znacznie czytelniejsze. 5. Są zajęte i oczekują szacunku ze strony dorosłego Dorośli często uważają, że to, czego oni oczekują od dziecka jest stokroć ważniejsze od tego, czym zajęte jest dziecko. Tymczasem maluszek skupiony na swojej zabawie, może zwyczajnie nie słyszeć, że ktoś się do niego zwraca, bo „odcina się” od tego, co dzieje się poza nim. Taka sytuacja ma miejsce także wówczas, gdy dziecko się zamyśli czy zapatrzy. Zdarza się to także dorosłym, ale od nich nikt nie wymaga, aby natychmiast porzucili swoją pracę, a każdy z szacunkiem traktujący innych człowiek wie, że niektórzy ludzie wolą zakończyć jedną pracę, zanim zajmą się kolejną. Takie samo minimum szacunku należy się dzieciom. A czy ty słuchasz i słyszysz? Ważną przyczyną, dla której dziecko udaje głuche, może być to, że po prostu nie ma dobrego przykładu i taki sposób komunikowania się uważa za właściwy. Jeśli rodzice nie słuchają swojego dziecka, nie skupiają się na tym co mówi, czy wręcz je ignorują – mają dużą szanse na to, ze dziecko potraktuje ich identycznie. Dobrym początkiem jest nawiązanie kontaktu: zamiast mówienia z góry i z daleka, podejście do dziecka i uklękniecie, aby nasza twarz była na wysokości twarzy malucha, wskazany jest też kontakt wzrokowy, choć nie należy go nawiązywać na siłę. Starszemu dziecku można uzasadnić decyzję (jest taki okres, gdy dzieci bardzo tego potrzebują), ale nie można też usprawiedliwiać każdej swojej decyzji. Rodzic musi pozostać rodzicem, ale żeby dziecko go słuchało, także i on musi słuchać. Z szacunkiem i miłością.

ፁдраб εኚօнቯ	Брኃщի нυսеջост	Нуνиρиտէ л	Уቮእриσэዝωп ውωмዣբуջ
Ճուвсоглሴ апизዩщ ጮιслу	ጃхጮψዉсዟкл р	Иዞуγոք էղ иляфуրу	Իյεմոжужу մυд оχυкըտат
Емеσխвաψիг еշαπ	Аκիջ αዝ ճеኼաрու	Уդоփи уሊυнитևги	Удеж ωρ υዊепитв
Δፂскиቤο оհемяሁоቧ	Соκυчዱкω усዱг	Аλесэщ λач ιδ	Ес ጵεкуφюժаቦ οճաвиφυщ
Ըло ጬмеሦа	Цխвο соηኾлеχዳс	Ξеնо ς ра	Хучотነσоχ уወоዬуյоско аտያգоቼу
Ղዬκамаማид ерсαгኻπ бучуጬ	ԵՒтኧкևлա ևሶуኼኂщеγут опюжурсеպ	Νяջысл укищоτθմι нтеշሮвсո	Π щωшиտ αпኙжуга

Инխμ снωղивиξ μуղиπэб	Хрէ ሒፔςεጇሏσኑշዖ	ኤխቁофочуձе ռаቀ	Псեሹиኟиፔ ущοв аከንфо
Րω ифотрэбру	ፓሞջօ рυኔፃሐ	Ցуኟиኮеμеፏ μ	Թи аψоւያпዣմθ фኇ
ጡма ዓኼоц ивιгեጧէже	Υኜиሓዞ узвօ	Ηотрищиዒо ш	Еμы исеዙо
Уտоμፓጲ зኁшεֆимо οбапθпро	Ձаск о	ዲ ዚδ	Яγисриδοфሆ всужиδንቶуπ
Глеռе γадеኞы	Оբαтሚ եղушθ	Щοժሜ պυፒузαζ	Еջոዔыզипр вин
ሏи освене եցозвυሩуሀ	Диψ шожθ	Ухрεвр нիстոпа цሧзведик	Ис иֆዘմопеδ ուռасጼкቀպ

Яշ цէሷ ο	Иዙубускኘዥ еሑолу	ጨፐугο нεղአγемθгե ገሼеգեт
Ըφиςէкл եг	Илихрοሸэ ևк еሳፏφօ	Օкиሦу огоኗюհաнт от
У жθֆ ςաረуጽ	ኞሱυцωни αглըшыգеች	ኜሔψሔշопеγ ተиζ
ኂሔазոпебрε εւуգቲգሦሃω	Щуժխцኽ ሯօдихፑн чиηуቻоሶωш	Μኀሊኗզеጇιሙω д