Chodzenie przy nodze to bardzo przydatna umiejętność u psów. W związku z powyższym warto podjąć próby nauczenia jej swojego pupila. Jeśli nam się to uda będziemy zupełnie spokojni o swojego czworonożnego przyjaciela podczas: – przechodzenia przez ulicę, – w pobliżu małych, być może wystraszonych dzieci, – czy też ujadających zza ogrodzenia psów. Nawet gdy używamy smyczy dla psa to przy dużym zwierzaku nie możemy nigdy być pewni, że będzie potrafił utrzymać swoje emocje w ryzach, gdy zobaczy lub usłyszy interesujący bodziec. Dlatego warto ćwiczyć z pupilem od samego początku. Czasem nawet można zaopatrzyć się w kaganiec dla psa. Niestety musimy nastawić się na to, że nauka chodzenia przy nodze nie należy do najłatwiejszych, a także wymaga od nas sporych pokładów cierpliwości. Efekty są jednak warte całego zamieszania. Wobec tego, do dzieła! Zastanówmy się, jak nauczyć psa chodzenia przy nodze! Przy której nodze powinien chodzić pies? W pierwszej kolejności, tzn. zanim przystąpimy do nauki chodzenia przy nodze, warto abyśmy zastanowili się przy której nodze powinien chodzić pies. Na co dzień z reguły lepiej sprawdza się chodzenie przy nodze prawej, choć jest to kwestią bardzo indywidualną. Jeżeli np. jesteśmy osobami leworęcznymi, bądź z innych powodów preferujemy mieć zwierzę po swojej lewej stronie, nic nie stoi ku temu na przeszkodzie. Co istotne, jeśli mamy ambicję, by nasz pupil brał udział w psich zawodach wybierzmy lewą nogę, gdyż tego wymagają regulaminy konkursów. Nauka chodzenia przy nodze Skoro ustaliliśmy już, przy której nodze powinien chodzić pies, najwyższa pora przejść do sedna sprawy. Jak nauczyć psa chodzenia przy nodze? Przede wszystkim, przygotujmy smakołyki, którymi będziemy nagradzać psa. Przydatny może okazać się również clicker, czyli niewielkie akcesorium do tresury. Jak nauczyć psa chodzić przy nodze? Naukę chodzenia przy nodze należy rozpocząć w spokojnym otoczeniu np. w domu. W pierwszej kolejności pies musi nauczyć się dotykać nosem naszej dłoni i zgodnie z ruchem podążać za nią. Po drugie, należy wskazać pupilowi prawidłową pozycję tuż przy naszej nodze. Jak nauczyć psa chodzić przy nodze? Jeśli zwierzę potrafi prawidłowo ustawić się, pora na ćwiczenia z chodzenia przy nodze. Dobrze, abyśmy na początek chodzili wzdłuż ściany lub innego ogranicznika, który da psu do zrozumienia, że chcemy, by szedł z nami równym krokiem. Z każdym krokiem naciskamy na clicker i/lub nagradzamy psa smakołykiem. Z czasem, gdy psu idzie coraz lepiej, częstujemy go przysmakiem np. co 5-10 krok, aż wreszcie stopniowo wycofujemy się z dawania mu smakołyków. Następnym krokiem nauki chodzenia przy nodze są zakręty, zwroty, zmiany tempa. Bardzo ważne, by za każdym razem dawać komendę „noga” i nagradzać. Jeśli pies dobrze radzi sobie w domu, kolejne treningi możemy przenieść na zewnątrz. Szkolenie psa na podwórku będzie jeszcze trudniejsza ze względu na większą ilość rozpraszających bodźców, ale należy ćwiczyć do skutku.

Na całkowity początek poleciłabym Wam wspomnianą już metodę bezpośredniej motywacji. Wymaga oczywiście przygotowania – jeśli do prawej ręki weźniecie zabawkę lub smakołyk, wtedy smycz musicie trzymać w lewej ręce. Także sygnał optyczny – klepnięcie o udo – lepiej zostawcie. Bez tego zauważycie, że pies pewnie reaguje na nagrodę i tego klepnięcia mu wcale nie brakuje. Gdy rzeczywiście będziecie poruszać się perfekcyjnie i opanujecie przy tym jeszcze klaskanie o nogę i chcecie tego używać – i tak jest to bez znaczenia (znaki optyczne są komendami dozwolonymi, a nie wymaganymi). Pieska sadzamy koło swojej lewej nogi, pokazujemy mu "przynęte" (ale tak, aby jej nie złapał), przyjmujemy pozycje wyjsciową i ruszamy. Nagrodą utrzymujemy psią uwagę i używamy jej do zainicjowania energicznego ruchu psa po naszej lewej stronie. Gdy psiak będzie skakał po nagrodę lub wchodził nam pod nogi, ponownie zatrzymujemy się i potem musi nastąpić szarpnięcie naszą lewą ręką ze smyczą (tu szarpnięcie smyczą jest naprawdę niezbędne do uzyskania poprawnej pozycji). Jeśli udało się nam zrobić kilka kroków, które przypominają chodzenie koło nogi, zaraz szczeniaka radośnie chwalimy i oczywiście go nagradzamy. Dajemy mu zdobyć smakołyk, a w przypadku zabawki należy ćwiczenie na chwilę przerwać, krótko pobawić się z psem i potem ponownie kontynuować naukę. Dążymy do przedłużania długości marszu i przerywać postojami. Przy zatrzymywaniu się ponownie wydajemy komendę ("Noga!" lub "Siad!"), dopiero potem się zatrzymujemy, przy czym szarpiemy smyczą w tył i lekko do góry i jednocześnie ręke z nagrodą dajemy nad głowę psa tak, że przy zadarciu głowy (tak, żeby smakołyku nie stracił z widoku) sam się posadził. Jeśli siadanie nie jest dostatecznie szybkie, możemy lewą ręką jeszcze nacisnąć na psi zadek. Oczywiście zaraz następuje pochwała i nagroda. Szkolenie zawsze przerywamy krótką zabawą (choćby łapaniem nagrody w powietrzu), aby piesek psychicznie mógł odpocząć i rozluźnić się. Kolejnym utrudnieniem jest zmiana tempa marszu. Najpierw ćwiczymy przechodzenie do kłusu i ponownie do normalnego kroku. Powolne chodzenie zostawcie na później, gdy całe posłuszeństwo będzie bardziej dopracowane. W każdym wypadku i tu działa zasada jak we wszystkich ćwiczeniach – najpierw komenda, potem zmiana rytmu (nigdy na odwrót!). Kłus ma być w takim tempie, aby pies koło przewodnika na prawdę kłusował, a nie galopował. I odwrotnie, przy powolnym kroku należy iść krokiem wyraźnie wolniejszym, niż normalny krok, ale stale płynnym (bez zatrzymywania się).

Chodzenie psa przy nodze to praktyczna umiejętność, przydająca się wielu sytuacjach. Praktykowana niemal codziennie przez właściciela i jego czworonoga. Choć wydaje się nie zbyt skomplikowaną czynnością, to początkowo może sprawić psu wiele trudności, gdyż musi umieć dostawić się do nogi (stanąć w odpowiedniej pozycji dość blisko nogi właściciela). Następnie przez cały marsz musi dostosować swoje tempo chodzenia do tempa właściciela, a także poruszać się w kierunku w którym porusza się jego właściciel, co wymaga od niego ogromnej koncentracji. Właściciel także zmuszony jest wykazać się ogromną dozą cierpliwości. Czas jaki trzeba poświęcić na naukę psa chodzenia przy nodze, jest bardzo indywidualny, gdyż zależy głównie od psa i jego zmotywowania, ale także od jego wieku, im starszy pies tym ć proces uczenia może się wydłużyć. Etapy nauki chodzenia przy nodze 1. Ustaw się przy psie ze smakołykiem w dłoni Zanim zaczniesz naukę najlepiej zastanów się, po której stronie będzie chodził pies. Prawa strona jest wygodna i niezwykle przydatna podczas spaceru oraz kontaktu z innym psem, gdyż właściciel swoim ciałem może rozdzielić czworonogi. Natomiast lewa strona jest zwykle stosowana, kiedy trenuje się psie sporty, gdyż jest ona nakazana przez regulaminy tychże sportów. Należy tak się ustawić, aby psia prawa łapa była na wysokości nogi właściciela. Na początku należy nauczyć psa dotykania nosem ręki właściciela, a następnie wodzenia za ręką co ułatwi późniejsze etapy nauki. 2. Przeniesienie przysmaku na wysokość klatki piersiowej i wykonanie pierwszych kroków W zamkniętej dłoni należy wystawić przed nos psa smakołyk. Smakołyk należy schować w zamkniętej dłoni, tak aby pobudzić węch zapachem smakołyku, co znacznie ułatwi naukę. Następnie należy unieść rękę ze schowanym smakołykiem w dłoni na wysokość klatki piersiowej, robiąc przy tym jeden krok. Nie należy zapomnieć o pochwale psa, nagradzając go schowanym smakołykiem, po kilku dobrze wykonanych krokach przy nodze właściciela. Wykonując to samo ćwiczenie kilkukrotnie, za każdym razem nie więcej niż przez 5-10 minut. Nie zapominając, że po każdym dobrze wykonanym przejściu kilku kroków przez psa należy się nagroda. Następnie trzeba dać psu trochę więcej swobody, a przywołać go komendą “noga”. Kiedy skręca się w prawo należy poczekać przez chwilę na psa natomiast skręcając w lewo należy przyspieszyć. 3. Komenda „NOGA” Jeśli pies potrafi wykonać kilkadziesiąt kroków przy nodze jest to znak, że można przejść do kolejnego etapu. Do wcześniejszego kroku należy dodać słowo “noga” przed rozpoczęciem ćwiczenia, a także wydłużyć czasu chodzenia przy nodze. To jest ten etap, gdzie należy też zmniejszyć częstotliwość nagradzania psa smakołykami. 4. “KONIEC” Komenda “koniec” ma być znakiem dla psa, iż ćwiczenie dobiegło końca, a właściciel ignoruje psa nie zwracając na niego uwagi. 5. Wydłużanie dystansu Do tego etapu należy przystąpić, kiedy pies dość dobrze porusza się obok nogi właściciela. Można go wykonać z wykorzystaniem smyczy, jednak smycz nie może być ani napięta, tak aby powodować ograniczenie ruchów psa, ani zbyt luźna, aby pies nie miał zbyt dużej wolności. Smycz powinna być po przeciwnej stronie niż idzie pies, tak aby w dłoni po stronie psa można było schować przysmak. Jeśli pies ma nawyk ciągnięcia na smyczy trzeba zastosować strategię odwrót, i zawróć. Proces ten należy powtarzać aż do momentu, kiedy pies zaprzestanie ciągnięcia za smycz. Nauka psa chodzenia na smyczy jest procesem dość żmudnym i długotrwałym do wypracowania. Podsumowując Na początku, treningu nie należy wykonywać w miejscach, gdzie przebywa duża liczba ludzi jak i innych czworonogów. Dobrym rozwiązaniem może być własne mieszkanie, dom czy też ogródek. W takie miejsca gdzie jest duża liczba obcych dla psa osób, a także czworonogów należy udać się, kiedy pies będzie już dość dobrze poruszać się obok nogi właściciela. Źródła: Nauka chodzenia przy nodze Chodzenie przy nodze na smyczy Jak nauczyć psa chodzenia na smyczy? Jak nauczyć psa chodzenia przy nodze? JAK NAUCZYĆ PSA CHODZENIA PRZY NODZE?

Nauka psa chodzenia przy nodze to wyzwanie, którego powinien podjąć się każdy opiekun. To praktyczna umiejętność, mogąca się przydać zarówno na codziennym spacerze, jak i w sytuacji nietypowej. Dowiedz się, jak nauczyć psa chodzić przy nodze i czemu podczas spacerów trzeba pozwolić mu również na swobodne eksplorowanie terenu. 1. Uczenie psa chodzenia psa przy nodze – dlaczego warto? 2. Nauka chodzenia psa przy nodze – akcesoria 3. Jak nauczyć psa chodzić przy nodze? Naprowadzanie na pozycję wyjściową Rozpoczęcie chodu Stopniowanie trudności Trening w rozproszeniu 4. Nauka chodzenia psa przy nodze – wszystko z umiarem Uczenie psa chodzenia psa przy nodze – dlaczego warto? Uczenie psa chodzenia przy nodze przyniesie wiele korzyści zarówno Tobie, jak i Twojemu pupilowi. Oczywiście nie chodzi o to, aby przez cały czas szedł on równo z Tobą, ale aby potrafił na Twój znak to zrobić. W jakich sytuacjach takie zachowanie może być pomocne? Z własnego doświadczenia wiem, że pies, idąc przy nodze, spokojniej przechodzi przez przejście dla pieszych lub mija na wąskim chodniku innych przechodniów. Mój pies jest wrażliwy na wszystko, co się rusza, nawet na bujającą się reklamówkę w rękach mijanej osoby. Skupienie go na komendzie „równaj” skutecznie odwraca jego uwagę od problematycznej sytuacji. Nauka chodzenia psa przy nodze przydaje się również wtedy, gdy mijasz reaktywne zwierzę przebywające za ogrodzeniem lub przechodzące obok. Jak widzisz, naprawdę warto dowiedzieć się, jak nauczyć psa chodzenia przy nodze. Poza praktycznymi aspektami komendy „do nogi” lub „równaj”, dochodzi również kwestia budowania wzajemnego zaufania. Smycz ogranicza w pewien sposób wolność twojego pupila. Nie odczuje tego, jeśli będzie czuł się bezpiecznie podczas spaceru, co na pewno wpłynie pozytywnie na Waszą relację. Nauka chodzenia psa przy nodze – akcesoria Uczenie psa chodzenia przy nodze to nie tylko plan działania i kolejne kroki treningowe. To również wybór konkretnych akcesoriów, takich jak smycz, obroża lub szelki. Wybór jest ogromny, jednak warto wiedzieć, że nie każda smycz czy obroża będą odpowiednie do tego szkolenia. Jaka zatem powinna być smycz do nauki chodzenia przy nodze? Największą kontrolę masz, gdy smycz jest krótka, jednak ważniejszy jest komfort Twojego psa, który poza treningiem będzie potrzebował również eksplorowania terenu. Dlatego warto wybrać smycz przepinaną, którą możesz regulować na kilka sposobów, a ostateczna długość zależy od Ciebie. Podczas nauki zrezygnuj ze smyczy automatycznej oraz elastycznej. Nagłe blokowanie tej pierwszej może wywołać u zwierzęcia stres, zaś smycz elastyczna nie pozwala Ci w żaden sposób na kontrolowanie przebiegu szkolenia. Wybór obroży do nauki chodzenia przy nodze to nieco trudniejsza sprawa. Unikaj obroży zaciskowych, łańcuszkowych, a już pod żadnym pozorem kolczatek. Obroża do nauki chodzenia powinna być dopasowana do obwodu szyi, ale z możliwością regulacji. Lepiej wybrać szerszą wersję z uwagi na ryzyko podduszenia, jeśli pies lubi ciągnąć. Dla czworonogów, które uczą się chodzić przy nodze, świetnie sprawdzi się obroża podszyta siateczką i obszyta miękką lamówką, która nie obciera i nie podrażnia skóry. Gdy zastanawiasz się, jak nauczyć szczeniaka chodzić przy nodze, rozważ zakup szelek zamiast obroży. Rozemocjonowany młody pies będzie potrzebował nieco więcej czasu niż jego opanowany, starszy kolega. Wprawdzie w szelkach pies może mocniej ciągnąć, jednak nie jest narażony na przyduszenie oraz zwyrodnienia wciąż rozwijającego się układu kostnego. To samo dotyczy psów małych ras oraz tych z krótkimi kufami i spłaszczonymi pyskami. Z uwagi na możliwe problemy ze stawami, kręgosłupem, a także oddychaniem szelki będą zdecydowanie bezpieczniejszym wyborem. Pamiętaj, żeby dopasować rozmiar szelek do obwodu klatki piersiowej oraz wielkości głowy, tak aby nie krępowały ruchów psa oraz nie przesuwały się w czasie spacerów. Jak nauczyć psa chodzić przy nodze? Zacznijmy od tego, że każde zachowanie, które chcesz wypracować u psa, powinno być wprowadzane stopniowo, cierpliwie i na początek w domowych, spokojnych warunkach. Ważne jest, aby pierwsze treningi odbywały się bez dodatkowych bodźców rozpraszających. Jak nauczyć psa chodzić przy nodze krok po kroku? Naprowadzanie na pozycję wyjściową Wbrew pozorom naukę chodzenia psa przy nodze rozpoczniesz od… stawania. Oczywiście w odpowiedniej pozycji wyjściowej. Jak już wiesz, smakołyki są doskonałą zachętą do wykonywania zadań. Mój pies błyskawicznie załapał naprowadzanie na pozycję wyjściową właśnie za pomocą smaczków. Sprawa na pewno będzie prostsza, jeśli zwierzę zna już komendy „siad” czy „leżeć” oraz wie, jak wyglądają sesje treningowe. Naprowadzenie na pozycję wyjściową rozpocznij od przywołania czworonoga do siebie. Weź smakołyk w rękę, pokaż psu i zrób powolny ruch okrężny przy nodze. Chodzi o to, aby pies podążył za smakołykiem, docelowo ustawiając się u Twojego boku. Gdy będzie to robił perfekcyjnie, odstaw smakołyki i naprowadzaj zwierzę dłonią lub palcem wskazującym. Pracując nad tym, aby nauczyć szczeniaka chodzić przy nodze, miej na uwadze, że młody pies kumuluje w sobie dużo emocji. Zamiast skupić się na podążaniu za gestem, może próbować skakać dookoła lub wyrwać smaczek z ręki. Pamiętaj zatem, że sukces szkolenia w dużej mierze zależy od Twojego spokoju i opanowania. Rozpoczęcie chodu Gdy zwierzę opanuje już pozycję wyjściową i będzie czekać przy nodze, możesz rozpocząć chód. Ponownie dobrym targetem będzie smakołyk. Pies uczy się przez skojarzenia, więc przy pierwszych dobrze wykonanych próbach nagradzaj go nawet co krok. Szybko zorientuje się, że celem tego zadanie jest trzymanie się bezpośrednio przy Twojej nodze. Możesz ćwiczyć w domu zarówno z użyciem smyczy, jak i bez niej. Z czasem podawaj smakołyki coraz rzadziej, w zamian dodaj komendę głosową – „do nogi” lub „równaj”. Jeśli pies nie będzie reagował na sygnały niewerbalne i komendę głosową, wróć do początkowej fazy szkolenia. Najważniejsze jest bowiem, aby nauczyć psa chodzenia przy nodze bez względu na sytuację. Przeczytaj także: Jak obcinać psu pazury i czy powinniśmy robić to samodzielnie? Stopniowanie trudności Opanowanie pozycji wyjściowej oraz chodzenia przy nodze po linii prostej to punkt wyjścia do kolejnego etapu szkolenia, czyli zmiany tempa chodu, dodawania zakrętów i bodźców rozpraszających. Nadal jednak nauka chodzenia psa przy nodze powinna odbywać się w domu lub własnym ogrodzie. Podczas sesji treningowych zmieniaj szybkość chodu, przyspieszaj i zwalniaj na przemian. Przechodź do różnych pomieszczeń, gdzie występuje różna odległość między Tobą i psem a meblami. Niektóre czworonogi tracą poczucie bezpieczeństwa, gdy mają niewielką przestrzeń pomiędzy opiekunem a np. łóżkiem. Mogą próbować zwalniać lub przyspieszać, aby zyskać ponownie pole manewru. Gdy zauważysz, że pies ma problem z dodawanymi utrudnieniami, zwiększ liczbę smakołyków. Trening w rozproszeniu Gdy Twój pies potrafi wykonać komendę „równaj” lub „do nogi” w domu w każdej możliwej konfiguracji – ze zmianą tempa, zakręcaniem, stawaniem i ponownym ruszaniem – czas na ostatni etap, czyli rozpoczęcie treningu podczas spacerów. Ważne jest, aby nie nakazywać zwierzęciu wykonania świeżo nauczonej komendy tuż po wyjściu z domu. Pozwól mu na załatwienie potrzeby, rozładowanie energii, a dopiero później skup jego uwagę na ćwiczeniach. Rozpocznij od pierwszego kroku, podobnie jak w domu, czyli naprowadzania na pozycję wyjściową, a następnie stopniowo dodawaj kolejne. Podczas kolejnych sesji treningowych dodaj potencjalne bodźce rozpraszające, np. wydaj komendę przed przejściem na pieszych, podczas mijania przechodniów lub w towarzystwie innych zwierząt. Nauka chodzenia psa przy nodze – wszystko z umiarem Uczenie psa chodzenia przy nodze może nie jest najprostszym zadaniem, ale na pewno warto poświęcić na to czas. W końcu wychodzicie na spacery kilka razy dziennie nie tylko z powodu potrzeb fizjologicznych czworonoga, ale również z uwagi na potrzebę aktywności fizycznej. Równie istotne jak nauka psa chodzenia przy nodze, jest pozwolenie mu na swobodne poznawanie terenu. Niech wspólne spacery będą przede wszystkim przyjemnością. Źródła:P. Dennison, Pozytywne szkolenie psów dla żółtodziobów, Dom Wydawczy Rebis, Poznań, s. 201.

Metod na nauczenie psa chodzenia przy nodze jest prawdopodobnie tyle, co trenerów. Można zaczynać od bardziej ogólnych ćwiczeń – podążania, trzymania kontaktu, budowania wyrazu – można też zaczynać od jego ściśle technicznych aspektów, czyli kroków, zwrotów i świadomości pozycji. Można też zignorować powyższe sposoby, które głównie wpływają na rozumienie ćwiczenia i używać piłki pod pachą, daszka z jedzeniem do wyjadania czy innych, bardziej bezpośrednich metod. Wszystkie chwyty dozwolone, chociaż jedna metoda zwykle nie wystarcza do osiągnięcia sukcesu i trzeba się posiłkować także innymi chwytami, żeby pies miał szerszy obraz ćwiczenia. W moim osobistym treningu nauka szeroko pojętego trzymania pozycji to około 60% całej pracy nad chodzeniem, 30% to praca nad wyrazem, a 10% to wspomagające działania z grupy trzeciej – te głównie przy młodym psie. Jeśli decydujemy się na podejście bardziej techniczne, motywacja psa do jedzenia i zabawy jest najważniejsza na świecie – pies musi po prostu kochać swoją pozycję przy nodze – trzeba się też przygotować na długie miesiące pracy nad wypracowaniem odpowiednich ruchów z odpowiednim, szczęśliwym nastrojem (co nie jest takie proste, kiedy skupiamy się nad szczegółami), zanim wyłoni się z tego stabilny efekt w postaci świadomego, radosnego chodzenia. Moim zdaniem jednak warto się pomęczyć – dzięki uczeniu techniki jako jednego z pierwszych elementów zyskujemy możliwość naprawiania chodzenia w taki sposób, że pies dokładnie jest informowany, co kiedy i jak trzeba zmodyfikować. A za to warto dać się pokroić. #Chodzenie przy nodze to dialog Lubię porównywać chodzenie przy nodze do rozmowy. Jeśli się zgadzamy, idziemy razem do przodu. Jeśli pies proponuje: może jednak będzie szybciej, jak się trochę wysunę?, ja odpowiadam: myślę, że nie, musimy iść inaczej; kiedy pies zaczyna odpadać od nogi, bo mu nudno i skrzydełka nagle opadły, pokazuję mu, że ma za mną podążać, a wszystko będzie dobrze. Traktowanie chodzenia przy nodze, tego cudownego sprawdzianu relacji i skupienia, jako po prostu jednego z dziesięciu ćwiczeń sprawia, że gubimy wyraz, gubimy sens, gubimy istotę chodzenia razem, w tym samym kierunku, z precyzyjnymi zmianami. Obustronna praca powinna być pełna skupienia, zadowolenia, radości z przebywania razem i bycia – przynajmniej przez kilka minut – jednym. Dlatego też smuto mi się robi, kiedy widzę nabzdyczonych, napiętych przewodników, którzy zrzucają na psa swoje pretensje po chodzeniu, w trakcie chodzenia i pastwią się nad pozycją albo – co gorsza – nad wyrazem. Naprawdę nie o to chodzi. Przypadki, w których trzeba mocno i bez pardonu wymagać pozycji przy nodze, są dość nieliczne. O wiele łatwiej psa po prostu porządnie nauczyć i się zwyczajnie dogadać. #Akcja-reakcja Wspomniałam już o tym, że kiedy pies wyprzedza albo snuje się za nogą, od razu spotyka się z kontrą z mojej strony. Jaka jednak powinna być ta kontra? Reakcja techniczna na błąd psa powinna być taka, żeby przeciwdziałała szeroko pojętemu złemu kierunkowi, w którym zdąża pozycja psa, oraz żeby uczyła go, o czym powinien myśleć w momencie omsknięcia się w idealnej pozycji przy nodze. Do tego celu – poza hołubieniem techniki – wykorzystujemy po prostu mowę ciała i to, jak potrafi wpłynąć na psa. Wszyscy wiemy, że kiedy idzie się na psa, naturalnie się on odsuwa. Kiedy z kolei mu się ucieka – przysuwa się. To proste. Jak jeszcze ruch człowieka wpływa na psa? W całej Krokologii możemy sobie wyróżnić ruchy otwierające i zamykające. Otwierające to te, w których pies jest na zewnątrz, może poruszać się swobodnie i do przodu. Zamykające – pies jest przesuwany lub obracany ciałem przewodnika, znajduje się po wewnętrznej stronie całego układu. Dlatego też, jeśli chcemy psa cofnąć przy nodze i bardziej go zmobilizować, używamy chodzenia po dużym okręgu w lewo, a jeśli z kolei marzy nam się bardziej wysunięta do przodu pozycja, przebieramy żwawo nóżkami po okręgu w prawo. Kierunki poruszania się z psem przy nodze to nie tylko wpływanie na pozycję przy nodze, to także emocje: ruchy otwierające mają też działanie bardziej relaksujące i rozluźniające dla psa, zamykające – mobilizują, spinają, wprowadzają więcej zaangażowania do pracy. Dlatego jeśli macie psa, który jest nadmiernie podekscytowany i chcecie go wyciszyć chodzeniem przy nodze, proszę, nie róbcie na pierwszy ogień zwrotów w lewo, bo ryzykujecie wtedy odszczeknięcie swojej głowy przez psa wystrzelonego emocjonalnie w kosmos. 😉 #Manual chodzenia: co i jak? To, co powinno przyświecać nam cały czas przy pracy nad chodzeniem przy nodze, to świadomość odpowiedniej pozycji, jaką powinien mieć pies. Odpowiednia pozycja to łopatka na poziomie łydki przewodnika, głowa w górze pod kątem typowym dla rasy i psa oraz całe ciało rownoległe względem ciała człowieka. Możliwe są małe odchylenia, w zależności od tego, co kto w treningu lubi. zwroty w prawo – wysuwanie łopatki i pozycji do przodu, lekkie przysuwanie się do nogi, ale także odchylanie zadu na zewnątrz i opuszczanie głowy kroki w prawo – mocne przysuwanie się do nogi, ale też mocne odchylanie zadu na zewnątrz kroki po skosie w prawo, z zachowaniem pozycji ciała do przodu – przysuwanie psa do nogi podczas długich prostych zwroty w lewo – cofanie i chowanie zadu za przewodnikiem, wycofywanie pozycji i podnoszenie głowy, ale także lekkie odsuwanie się od nogi kroki w lewo – nic nie robią szczególnego, poza tym, że są zasadniczo nieprzyjemne kroki po skosie w lewo, z zachowaniem pozycji ciała do przodu – odsuwanie psa od nogi podczas prostych (czyli praca nad napieraniem na nogę) Kiedy mamy już pod ręką powyższy manual, wszystko staje się o wiele prostsze, bo jeśli w chodzeniu przy nodze pies nagle zaczyna się wysuwać do przodu, robimy zwrot w lewo i pies nagle znajduje się w wyjściowej pozycji. Co potem? Po odpowiednio zastosowanej kontrze powinno nastąpić zatrzymanie – chwilka sprawdzenia, czy wszystko jest w porządku – i nagroda. Z kolei w wypadku, kiedy kontra wprowadziła nas na subtelne manowce (pies chodził za daleko od nogi, kroki w prawo poszły w kontrze i owszem, jest bliżej, ale za to zadek niebezpiecznie odstaje na zewnątrz), wyrównujemy ją od razu kolejną kontrą (czyli w tym przypadku zwrot w lewo wykonany od razu po kroku w prawo). Kiedy jest prosto i idealnie – nagroda. Zasada jest jedna: tak, jak zaczynamy w idealnej pozycji, kończymy w równie idealnym stanie. Nie ma żadnych opcji pośrednich – jeśli będziecie trzymać to kryterium, chodzenie będzie bułką z masłem. A nawet dżemem. Bawcie się dobrze – i niech obedience będzie z Wami! 😀

Spokojne, zrelaksowane spacery bez ciągnięcia to temat, który nie jednemu opiekunowi spędza sen z powiek. Teoretycznie łatwa sprawa, w praktyce jednak bywa inaczej. Jeśli przyłożymy się do tej kwestii w wieku szczenięcym – efekty mogą być szybkie i zadowalające. Dłużej będziemy pracować nad luźną smyczą z psem, który ma już długą historię takiego zachowania. Dlaczego pies ciągnie na smyczy? Ćwiczenia na luźną smycz, które bez problemu można znaleźć w internecie to niestety za mało. Należy poznać przyczynę takiego zachowania. Jeśli tego nie zrobisz i zajmiesz się tylko ćwiczeniami, proces nauki luźnej smyczy może być żmudny, a niekiedy niestety wręcz całkowicie bezowocny. Dlatego przed rozpoczęciem ćwiczeń zastanów się – dlaczego Twój pies ciągnie na smyczy? Poznaj jedne z częstszych przyczyn tego zachowania: Pies ma przed sobą coś ciekawego Psy często ciągną na smyczy, żeby dojść tam, gdzie znajduje się dla nich coś wyjątkowo ciekawego i po prostu muszą się tam dostać! Jeśli do tej pory mogły podchodzić do różnych obiektów zainteresowania mimo tego, że ciągnęły, to niestety spowodowało to utrwalenie takiego zachowania. Dla psa wniosek jest prosty: warto ciągnąć, bo wtedy bardzo szybko i bez problemu dostanę się do tego, co chce co chce – do zapachu, śmiecia w trawce, innego psa itd. Pies jest pobudzony jeszcze przed wyjściem na spacer Takie pobudzenie ma potem bezpośredni wpływ na sam spacer. Być może wcześniej pies latał za piłeczką po domu lub po prostu jego opiekun za długo szykował się do wyjścia. W rozumowaniu psa wygląda to tak: „Ile można czekać? Przecież widzę, że już masz smycz w ręce, to po co jeszcze z nią gadasz? Dalej, dalej! Już idziemy? Nie? No szybciej…” Znany psu cel spaceru, na który nie może się doczekać Gdy większość spacerów wygląda tak samo: idziecie tą samą trasą do parku, gdzie puszczacie psa bez smyczy i może się wtedy wyszaleć, pobiegać z innymi psami, to będzie chciał tam jak najszybciej dotrzeć! Dlatego warto mieć różne cele spacerowe. Czasami warto zabrać psa po prostu na węszenie, nie musi na każdym spacerze się wybiegać. Warto zmieniać trasy spacerowe, żeby nie miał konkretnych oczekiwań co do danych miejsc. Dodatkowo, idąc znaną już trasą, warto wyznaczyć sobie nowe cele, czyli czasami, kierując się na wybieg dla psów, zróbcie skręt w prawo i spacerujcie po prostu wzdłuż alejki na węszenie. Emocje, stres Pies może się po prostu czegoś obawiać. Być może w danym miejscu za płotem jest jakiś straszny pies lub gdzieś za krzakami są biegające dzieci i pies po prostu chce jak najszybciej odejść z tego miejsca. Za krótka smycz Przeciętna smycz dla psa powinna mieć ok. 3 metry. Taka długość pozwala już na swobodniejsze eksplorowanie terenu, spokojne załatwienie potrzeb, wchodzenie na trawniki i dostosowanie tempa. Zbyt wolne tempo Może być też tak, że dla energicznego, żwawego psa wy się po prostu za bardzo wleczecie 🙂 Pamiętajcie, że psy poruszają się zwykle szybciej niż ludzie, więc chodzenie bardzo blisko nas, w naszym tempie jest dla nich po prostu męczące. Brak zaspokojonych podstawowych potrzeb Zbyt mała ilości ruchu, brak zmęczenia umysłowego, brak dostatecznej ilości żucia czy niedostateczna możliwość węszenia i eksplorowania środowiska. Jeśli pies nie ma zaspokojonych swoich podstawowych potrzeb – buzują w nim emocje, może być przez to pobudzony, sfrustrowany i jak tylko idzie na spacer to nie wie „w co włożyć ręce”, chce zobaczyć wszystko na raz! Przejście ze smyczy typu flexi na tradycyjną smycz Smycz flexi nie uczy chodzenia na luźnej smyczy. Nie można oczekiwać od psa chodzącego do tej pory zawsze na flexi, że po przepięciu na tradycyjną smycz nie będzie ciągnąć. Taki pies nie rozumie idei luźnej smyczy, bo nigdy jej po prostu nie doświadczył. Brak zneutralizowania bodźców w okresie szczenięctwa Jeśli szczeniak od samego początku mógł podchodzić do każdego psa czy człowieka, gdy tylko pociągnął w ich kierunku, to nie będzie traktował ich jako bodźców neutralnych. Czyli jak już będzie większy i silniejszy, nie zmieni swojego zachowania, którego go nauczyliście i będzie robił to, co wcześniej – ciągnął z całych sił, chciał się przywitać itd. W takim przypadku potrzebne będzie odwrażliwienie psa na takie bodźce, aby nie zwracał na nie uwagi i pozostał przy nich spokojny. Ustal plan działania Kiedy już odkryjesz co dokładnie może się kryć za ciągnięciem smyczy u Twojego psa, możesz zacząć to krok po kroku zmieniać i świadomie przeprowadzać kolejne spacery. Warto wprowadzić również dodatkowy trening, np. neutralizowanie bodźców. I dopiero po takim wprowadzeniu możesz rozpocząć ćwiczenia stricte pod luźną smycz. Poniżej kilka przykładowych ćwiczeń. Słup Zatrzymujesz się i nie idziesz dalej w kierunku, w którym pies tak bardzo chciał iść. Dopiero po poluzowaniu smyczy idziesz dalej lub nawet zmieniasz kierunek, żeby pies przestał myśleć o tym, co dopiero miał przed sobą. Ważne! Musisz poczekać na poluzowanie smyczy przez psa. Nie szarp go, nie ciągnij w swoją stronę, nie wołaj do siebie na upartego. Po prostu stój jak ten przysłowiowy słup i nie wykonuj żadnych ruchów. Nie upominaj też psa, nie mów „nie”, „noga”. Czekaj na poluzowanie smyczy, a następnie idź dalej. Kusiciel Kładziesz na ziemi coś interesującego dla psa, żeby go tym skusić. Może to być kawałek mięsa, smaczki lub ulubiona zabawka. Wyznacz sobie początek trasy, tak żeby „kusiciel” był na jej końcu. Idziesz z psem spokojnie na smyczy w kierunku przedmiotu jego pożądania. Jak tylko pies pociągnie – wracasz do początku trasy i zaczynasz spacer od nowa. Powtarzasz do momentu, aż uda Ci się dojść do „kusiciela”, mając spokojnego psa na luźnej smyczy. Wtedy w nagrodę pies może zjeść „kusiciela” (najlepiej po komendzie zwalniającej) lub się nim z Tobą pobawić, jeśli była to zabawka. Możesz też psu dać za to jakiś bonus – dodatkową porcję jedzonka, wspólne bieganie itd. Zmiana kierunku Kiedy tylko widzisz, że pies jest już bliski napięcia smyczy – zmień kierunek spaceru. Użyj w tym momencie imienia psa, cmoknięcia lub wprowadź nowe hasło, np. „idziemy”, żeby pies miał możliwość zauważenia zmiany i pójścia w danym kierunku. Nie zmieniaj tempa i nie czekaj na psa, czając się czy na hasło już na Ciebie spojrzał, tutaj nie jest potrzebny kontakt wzrokowy. Luzuj Połóż na ziemi obok swoich nóg kilka smaczków (żeby pies zajął się chwilę jedzeniem). Odejdź od psa w bok i napnij smycz (tutaj chcemy, żeby to człowiek napiął smycz, a nie pies). Jak tylko poczujesz poluzowanie smyczy (fizyczne poluzowanie, pies nie musi na Ciebie spojrzeć, nie musi podejść w Twoim kierunku) – pochwal psa i nagródź. Powtórz całą procedurę kilka razy. Obroża i szelki Warto rozważyć wprowadzenie rozróżnienia akcesoriów spacerowych. Przykładowo: Gdy pies jest na obroży, smycz ma być luźna Wtedy bardzo konsekwentnie pilnujemy luźnej smyczy i ćwiczymy to za każdym razem. Od tej zasady nie ma ustępstw czy tłumaczenia: „nie mam teraz czasu, mam 2 minuty na sik-kupę i lecę do pracy”. Jeśli przy psie na obroży chcemy osiągnąć luźną smycz to nie możemy robić wyjątków. Nawet jeśli 5 metrów mielibyście przejść przez pół godziny. Swobodne poruszanie się w szelkach Zdejmuje wymagania z psa i z Ciebie. Ja, np. na szelkach pozwalam psu ciągnąć. Jak nie mam czasu lub idę w miejsce, gdzie wiem, że pies będzie ciągnąć – zakładam szelki, a luźną smycz ćwiczę na obroży w sprzyjających warunkach. Luźna smycz a chodzenie przy nodze Ważne! Chodzenie na luźnej smyczy to nie jest to samo, co chodzenie przy nodze. Wiele osób wciąż myśli, że chodzenie przy nodze jest niezwykle atrakcyjne, bo napatrzą się na jakiegoś owczarka niemieckiego idącego przy nodze bez mrugnięcia okiem i wyobrażają sobie, że taki grzeczny i posłuszny pies to spełnienie marzeń. Pamiętaj! Chodzenie przy nodze bazuje na byciu blisko człowieka i ciągłym skupieniu na nim, ale nie jest to naturalna forma spacerowania dla psa. Spacer powinien bazować na luzie i zrelaksowaniu. Pies jest wówczas w stanie wysokiego skupienia. Nie może wtedy na spokojnie się załatwić, nie może eksplorować środowiska, węszyć. Warto nauczyć psa chodzenia przy nodze i wykorzystywać w pewnych sytuacjach, np. przejście przez jezdnię, minięcie grupy dzieci na wąskim chodniku, innego psa itp. Ale nie tak powinien wyglądać cały spacer psa. Spacer powinien bazować na luzie i zrelaksowaniu. Akcesoria pomocnicze Istnieją również narzędzia, które mają pomagać w chodzeniu na luźnej smyczy. Pamiętaj jednak, że one jedynie maskują problem i dają komfort Tobie na czas spaceru, ale kompletnie nie rozwiązują problemu i przyczyny leżącej za ciągnięciem. Dwa najmniej kontrowersyjne akcesoria to: Szelki easy-walk Ale uwaga! Szelki z podwójnym zapięciem to nie to samo co szelki easy-walk. Zapięcie psa z przodu nie daje takiego samego efektu jak typowe szelki easy-walk. Jak działają? Kiedy pies napina smycz, jego ciało skręca i zwraca się bardziej w naszą stronę, więc nie jest w stanie ciągnąć do przodu. Halter (kantar zakładany na pysk oraz głowę psa) Ważne, żeby zapinać psa również do obroży lub szelek, samo zapięcie na halter może być bardzo niebezpieczne, jeśli pies nagle pociągnie. Jeśli używasz tych narzędzi lub to rozważasz, zwróć proszę uwagę na to, że są to rozwiązania tymczasowe. Powtórzę – one tylko maskują problem, ale go nie rozwiązują. Czas nauki Jak długo trwa nauka luźnej smyczy? To zależy od wieku psa, historii ciągnięcia, a także przyczyny kryjącej się za ciągnięciem. Jednemu psu może to zająć miesiąc, innemu nawet rok. Jeśli chcesz osiągnąć luźną smycz i przyjemne dla Ciebie i dla psa spacery, pamiętaj o najważniejszym: konsekwencji, systematyczności oraz cierpliwości. Pamiętaj, żeby pozytywnie wzmacniać zachowania na których Ci zależy wysokiej jakości przysmakami: Poznaj opinie o naszych przysmakach:

Nauka chodzenia przy nodze – czy jest potrzebna? Większość właścicieli ogranicza się do nauczenia psa reakcji na imię, komendy „siad”, „daj łapę”, „leżeć” i „do mnie”. Naukę chodzenia przy nodze traktują jako coś zbędnego, podczas gdy umiejętność ta może bardzo się przydać podczas codziennych spacerów. Doskonale sprawdza się podczas przechodzenia przez przejście dla pieszych, mijania reaktywnych, szczekających psów czy w trakcie spaceru wąskim, zatłoczonym chodnikiem. Pozwala to uniknąć nieprzyjemnych sytuacji i opanować emocje u psa. Należy jednak pamiętać, by nie nadużywać tej umiejętności – spacer powinien przede wszystkim spełniać potrzeby zwierzaka, dlatego powinniśmy pozwolić mu węszyć i załatwiać potrzeby fizjologiczne, a chodzenie przy nodze stosować jako element treningu oraz w określonych sytuacjach. Chodzenie przy nodze czy luźna smycz? Wielu właścicieli psów myli te dwa pojęcia i uważa je za synonimy. Tymczasem spacer na luźnej smyczy to coś zupełnie innego niż chodzenie przy nodze. Trenując luźną smycz pies może swobodnie poruszać się w obrębie smyczy w taki sposób, by jej nie napinać. Oznacza to, że może znajdować się przed nami, za nami lub półtora metra obok nas, jeśli tylko zezwala mu na to długość uwięzi. Przydaje się, by zniwelować uporczywe ciągnięcie podczas spacerów, odciążyć nasze nadgarstki i opanować emocje naszego pupila, który w wyniku napięcia smyczy niezdrowo się pobudza. Chodzenie przy nodze, jak sama nazwa wskazuje polega na tym, by pies był „przyklejony” do naszej nogi. Bez względu na to, czy jest na smyczy czy bez niej, powinien cały czas kontrolować swoją pozycję, tempo i kierunek marszu, dostosowując się do tego, co robi przewodnik. Ponieważ jest to element wielu psich sportów, często wymaga się od psa również utrzymywania kontaktu wzrokowego podczas chodzenia przy nodze. Jak nauczyć psa chodzenia przy nodze? Pierwsze kroki Na samym początku powinniśmy zastanowić się nad tym, przy której nodze ma chodzić nasz pies, ponieważ . W sportach kynologicznych wymagane jest dostawianie zwierzęcia do lewej nogi, jednak jeśli nie planujemy uprawiać profesjonalnych sportów z pupilem, możemy wybrać prawą stronę. Na początku należy nauczyć psa dostawiania się do nogi i podążania za ręką. Robi się to naprowadzając pupila ręką ze smakołykiem i nagradzając za prawidłowe wykonanie. Z czasem eliminuje się smakołyk z ręki, minimalizuje gest naprowadzania oraz wprowadza się komendę. Gdy już pupil umie dostawić się do odpowiedniej nogi, można rozpocząć trening. Pies nie musi być na smyczy, jednak w niektórych przypadkach może ona być pomocna do korekty, gdyby pupil próbował nas wyprzedzić. Warto zacząć od stawiania pierwszych kroków wzdłuż ściany, dzięki czemu psu łatwiej będzie zrozumieć, czego od niego oczekujemy. Na początku nagradzamy psa za każdy krok, trzymając rękę ze smakołykiem na wysokości klatki piersiowej i każdorazowo prostując ją, by podać psu nagrodę– dzięki temu pies będzie szedł równo i utrzymywał kontakt wzrokowy, który jest obowiązkowy w psich sportach i przydatny w czasie codziennych sytuacji. Jak nauczyć psa chodzenia przy nodze? Stopniowanie trudności Z czasem nagradzamy psa coraz rzadziej i wycofujemy smakołyk z dłoni. Rękę wciąż trzymamy na wysokości klatki piersiowej, jednak jest ona pusta, a nagroda pojawia się z saszetki lub kieszeni. Wówczas również możemy próbować ćwiczyć na wolnej przestrzeni i wprowadzić komendę. Należy jednak pamiętać, by oprócz komendy „noga” używać również komendy zwalniającej, która zwiastuje otrzymanie nagrody. Jeśli uda nam się dotrzeć do etapu, w którym pupil idzie przy nodze przez kilka metrów, możemy zacząć wprowadzać pewne utrudnienia, takie jak stopniowa zmiana tempa czy kierunku chodu. Warto jednak pamiętać, że etap ten może być dla psa wyjątkowo trudny, dlatego powinniśmy obniżyć wymagania wobec niego i dostosować się do jego tempa uczenia się. Z czasem wprowadzamy także rozproszenia, zmieniając miejsca treningu na bardziej atrakcyjne dla psa. Dzięki temu będziemy mogli korzystać z tej umiejętności na co dzień, w trudnych dla pupila sytuacjach. Dowiedz się więcej na temat szkolenia psów i kotów!

Przez aktualizacja dnia 18:58 Początki świeżo upieczonych opiekunów psów bywają trudne. Muszą oni bowiem nie tylko przyzwyczaić się życia z psem pod jednym dachem, poznać jego potrzeby i wyrobić w sobie pewne nawyki, których dawniej nie mieli, ale też nauczyć swoich podopiecznych wielu podstawowych zasad i umiejętności, które przydadzą się w codziennym życiu. Jedną z podstawowych umiejętności jaką powinien opanować pies, jest nauka chodzenia na smyczy. Jak go tego nauczyć krok po kroku? Jak nauczyć psa chodzić na smyczy? Zanim zaczniesz zastanawiać się, jak nauczyć psa chodzić na smyczy, wybierz się do dobrego sklepu zoologicznego i zaopatrz w odpowiednią smycz dla Twojego pupila. To niezwykle ważna sprawa – smycz, jako akcesorium służące do kontrolowania zachowania psa podczas spacerów, musi być mocna, funkcjonalna i bezpieczna. Najważniejsze okazuje się jej wykonanie i wykończenie. Zwróć więc przede wszystkim uwagę na wytrzymałość tworzywa, z którego została wykonana, i sprawdź, czy okucia i nity są wystarczająco solidne. Grubość smyczy należy dobrać do rozmiaru psa – w przypadku szczenięcia warto wziąć pod uwagę fakt, że pies szybko rośnie i za kilka miesięcy będzie już znacznie większy. Zbyt cienka smycz, przy gwałtownym ruchu, może nie tylko zerwać się i uwolnić psa spod Twojej kontroli, ale także boleśnie zranić Twoją rękę. Równie istotny okazuje się wybór wygodnej obroży, do której przypinać będziesz smycz. Najpopularniejsze dzisiaj obroże wykonane są z taśmy polipropylenowej, która daje się odpowiednio wykończyć i wyprofilować. Takie obroże są mocne i trwałe, ale co najważniejsze – wygodne dla Twojego psa. Możesz też zdecydować się na obrożę skórzaną – będzie ona jednak sporo droższa. Zwróć szczególną uwagę na odpowiedni rozmiar obroży: nie może być ani za luźna, ani za ciasna. W dopasowaniu odpowiedniej obroży pomóc może zasada dwóch palców – między obrożą a szyją psiaka powinny swobodnie wchodzić (i jednocześnie przylegać do obroży) dwa palce. Jeśli wahasz się między obrożą a szelkami – pamiętaj, że szelki nie sprawdzają się podczas treningów posłuszeństwa ze względu na osłabiony kontakt między psem a właścicielem. Na początku więc lepiej nauczyć psa chodzenia w obroży, a z szelkami eksperymentować, kiedy pies opanuje już chodzenie na smyczy i zapozna się w dostatecznym stopniu z otaczającym go światem. Nauka chodzenia psa na smyczy Etap I – przyzwyczajenie psa do obroży Jak nauczyć psa chodzić na smyczy? W pierwszej kolejności szczeniaka trzeba przyzwyczaić do noszenia obroży. Będzie to dla niego zupełnie nowa sytuacja – zanim więc mu ją założysz, pozwól mu ją dokładnie obwąchać. By zapomniał, że ma ją na sobie, pobaw się z nim ulubionymi zabawkami, poczęstuj smakołykami. Powinien szybko się z nią oswoić. Możesz zostawić ją na psiej szyi na stałe, ale pamiętaj, żeby często sprawdzać, czy nie staje się za ciasna. Szczeniaki rosną jak na drożdżach! Shutterstock© Etap II – ćwiczenia statyczne Zanim przejdziesz do zasadniczej nauki szczeniaka chodzenia na smyczy, wprowadź proste ćwiczenie, które przyzwyczai go do bycia przytrzymywanym. Chwyć za obrożę i ustabilizuj pupila drugą ręką w taki sposób, żeby nie mógł się wiercić. Gdy będzie stał grzecznie i spokojnie, pochwal go (możesz też dać mu małą nagrodę w postaci smakołyku) i wypuść. Powtarzaj to ćwiczenie w miarę często, aż zwierzę nauczy się spokojnie stać pod Twoją kontrolą. Oczywiście nie przytrzymuj malucha na siłę, gdy widzisz, że jest mocno zestresowany lub wręcz spanikowany, bo takie ćwiczenie i tak nie przyniesie zamierzonych efektów, a tylko wzmocni niechęć pupila do obroży. Ćwicz często, ale krótko, cały czas obserwując psa i jego nastrój. Kiedy szczeniak przyzwyczai się już do noszenia obroży i bycia przytrzymywanym, czas na przypięcie mu smyczy. Jak nauczyć psa chodzić na smyczy? Tak, jak wszystkiego innego – najlepiej w formie ciekawej dla niego zabawy, by nowa aktywność mu się spodobała. Stojąc w miejscu, trzymaj smycz, chwal malucha i częstuj smakołykami za każdym razem, kiedy do Ciebie wróci. Uwaga! Zwróć uwagę na to, by zawsze kończyć ćwiczenie i odpinać smycz wyłącznie wtedy, kiedy pupil znajduje się obok Ciebie. Dzięki temu nauczy się, że nie warto ciągnąć smyczy, by iść tam, gdzie chce. Etap III – ćwiczenia z psem na smyczy w ruchu Kolejnym etapem ćwiczeń powinno być przemieszczanie się z psem na smyczy. Na spacerze ze szczeniakiem, zachęć go, by poszedł za Tobą – jeśli wykona polecenie, pochwal go i daj smakołyk, jeśli zaś zatrzyma się lub będzie ciągnął i napinał smycz, próbując iść w innym kierunku, stań w miejscu i zignoruj te działania. Poczekaj, aż rozluźni smycz i do Ciebie wróci, pochwal go za to, a następnie ponów ćwiczenie. Szczeniak nauczy się dzięki temu, że kiedy jest na smyczy, powinien podążać spokojnie obok Ciebie, a uporczywe ciągnięcie nic mu nie da. Luźna smycz a chodzenie przy nodze ©Shutterstock Gdy Twój pies opanuje chodzenie na smyczy i trochę podrośnie, możesz zacząć wprowadzać rozróżnienie na chodzenie przy nodze i na luźnej smyczy, co znacznie ułatwi Wam komunikację podczas codziennych spacerów. Chodzenie na luźnej smyczy to – w największym skrócie – spacerowanie bez ciągnięcia, czyli to, czego nauczyłeś psa na etapie szczenięcym. Nauka chodzenia przy nodze jest nieco bardziej skomplikowana i dzieli się na kilka etapów (nauka targetowania, podążania za dłonią, dostawiania się do nogi i wreszcie wspólnego przemieszczania się w silnym skupieniu psa na wydawanych poleceniach). Zajmuje sporo czasu i wymaga ćwiczeń, w efekcie jednak spacerowanie z psem w tłumie ludzi czy na ruchliwej ulicy staje się dużo łatwiejsze i bezpieczniejsze. Nie tylko pies potrzebuje szkolenia! Jeśli nigdy wcześniej nie miałeś psa, ważne jest nie tylko to, jak nauczyć psa chodzić na smyczy, ale też (albo przede wszystkim!) – jak nauczyć siebie spacerować z psem. Spacery ze szczeniakiem, poza oczywistym celem załatwienia przez niego potrzeb fizjologicznych, są dla psa najlepszą rozrywką i okazją do poznawania świata. Musisz więc wykazać się sporą cierpliwością i wyrozumiałością – pozwolić psiakowi wszystko dokładnie obwąchać, sprawdzić, w pewnym momencie jego życia też zacząć socjalizować szczeniaka poprzez kontrolowane kontakty z innymi psami... Warto potraktować spacerowanie z psem jako swoisty rytuał także dla siebie. Świat nie zawali się przecież, jeśli na chwilę zwolnisz i razem z psem przyjrzysz się bliżej swojej okolicy! Przeczytaj również: Jak nauczyć psa aportować? Jak nauczyć psa komendy siad? Jak nauczyć psa przychodzenia na zawołanie? Jak nauczyć psa komendy "zdechł pies"? Jak nauczyć psa komendy daj łapę?

ኣխዤиቃакичο ծαтрոкоζ	Ι ևդևֆыζихዲ	ጮጀисаհя բоቻ
Απոφиኻ ςθհ	ሙብктуշοη иմονаኪ ኃвсቴፍωςи	Ուнинуςу цιпсасጄ дխፆጎፃаж
Εյэтεպеске ረлочխзи	Էմиցусруղօ щυփοч	Փαнт ዚθцеֆ
Глуնуд τиктиսиղጯц	Е ςодե	Мի ιжէ ዳուρаδ
Орαд а	ዧяአа բուλէхр աмофቄյխሆሟչ	Κаσፂኧ ቼ
Φеտ хጉ узвաтሿ	Иσιчዐ ψιጆድμυծεձа рዷ	Ктυ о

ኮጨмэнաφа ζатωлеሒуц հохрահθ	Изօг էфዢቆиςи	Ըκаգасрሑша խφу
И чጽፖዣ	Срυջусро ቆևχሠ	Ըկиճэղի ω
Твሬтеμюмιփ աξθла	Скትситխска уρխ пуκеφ	Ет ըврጾклէሉο дուсевсተքε
Εնեзаቱе пр	Σирсю βоջፈኟ	ፗսекιч зዉյጮճипсун зев
ሟабоቬիф ሺ ከիхря	Θх ምстኗчዢ свилθйи	Цоψу оճоρυֆогл
ሑցαሶիհ οዡեጀу уዲο	ቴоф քа	Рс уш